Posts tonen met het label 180. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 180. Alle posts tonen

woensdag 26 november 2008

25 November 2008



Dimple, omdat je wilt winnen!

De felicitaties van de captain zijn net, een minuut of tien geleden, in ontvangst genomen. Hij nam speciaal de moeite vanuit z'n kantoor te bellen en liet overtuigend blijken erg trots te zijn op de mannen van de avond. Het is ook niet mis. Winnen van veelvoudig Europees Kampioen Wim en zijn niet te evenaren Truus doe je niet op dagelijkse basis. Wim zal spijt hebben zoveel investeringen te hebben gedaan in dit team dat deze avond een mager legertje inzet. Niet alleen mager in de zin van twee spelers, ook mager in de zin van niet erg dik. Integendeel. Sandokan en Spanman zijn fysiek in topvorm en bij uitstek het visitekaartje van een van de gezondste sporten van dit moment. Ware iedereen van dit postuur, dan was de overbevolking een geschiedkundig feit. At iederen zo gezond en afgemeten, dan kende deze planeet geen hongersnood meer.
Spanman mag de eerste bal loslaten op baan 6. Zijn meervoudig 200 + baan en met een beetje zekerheid werd hier de 224 van Sandokan ingevet en neergezet. Beide heren waren dan ook van mening een herhaling van deze successen voor te dragen.
In game 1 echter werd dat de kop ingedrukt door een verpletterende 210 van Wim. Spanman kan maar 124 pinnen vinden en Sandokan doet z'n best twaalf dozijn te consumeren. Dit voornamelijk vanwege de ijskoude ballen. Spanman laat ze gerust een week in de vrieskou liggen en Wim voorzag een kleine ramp in de vorm van zijn eerder ervaren breukbal na een trip op enkele duizenden meters hoogte. Daar is het vrij koud. Enfin, hij gooit z'n bal en ziet 'm praktisch in tweeen splitsen net voordat de pinnen worden geraakt. Als ik het goed heb begrepen heeft hij met de splitkorst een geul getrokken die je nu nog kunt zien. Ergens in een ver en vreemd land. De bal kon hij weggooien. Het blok heeft hij op z'n trofeekast gezet.
In game 2 laat Spanman merken dat het vocht begint te werken. Hij gooit onverwacht netjes en lijkt even de lijst te dichten. Helaas werd daar in de vierde of vijfde worp een stokje voor gestoken. Hij mist een spare maar werpt de pot verder uit naar een hoopvolle 180. Sandokan heeft een hogere inductiegrens en kan de stof nog niet omzetten in strikes. Hij smeekt om zwaardere middelen maar moet het nu doen met 132 puntjes. Genoeg om de winst te ontvangen, te weinig om opgetogen te zijn.
We gaan terug naar de zesde baan en de ballen lijken intussen op kamertemperatuur te zijn. De heren gaan nu aan de whisky en beginnen aan de pot van de avond. Niets lijkt te mislukken en halverwege is de winst al een feit. Sandokan is blij, hij gooit glad en soepel en de bal blijft goed op de baan liggen. Hij kan zich verheugen in een stijlvolle 178'er. Spanman duikt net onder de magische grens met een gespierde 198. Hij heeft deze avond voornamelijk met zijn Ton gegooit en de relatie met deze 15 ponds kanonskogel lijkt compleet hersteld. Er is zelfs geen sprake van armzeer zo ondervonden we net tijdens een teambijeenkomt ter evaluatie van de prestatie. Het niveau in Tiel is deze avond, luisterend naar John, extreem hoog. Na de eerste pot werden een onredelijk hoog aantal namen genoemd waaronder de impressieve 258 van Annemieke.

Bel je nog even Joep! Of ben je te druk met je eigen?

woensdag 28 november 2007

27 november 2007


Vermoedend dat het een gezellige avond bowlen zou worden met mijn nieuwe beste vriend Jack en onderwijl de verjaardag vierend van de vrouw van mijn collega Bokman, toevalligerwijs op dezelfde dag geboren als Jimi (hij droeg altijd z'n bowlingketting) die de hele avond bewierookt wordt op radio 6 met in gedachten het wondertje dat Sander's vriendin op de wereld heeft gedrukt (Casper Alexander) loop ik de immer sensationele entree van Bowlingcentrum Tiel binnen. Jack staat net z'n nieuwe schoenen te passen, een snelle blik laat zien dat we nog steeds onderaan de lijst staan en bijkomend van een zachte mexicaanse reken ik mijn negen euro af bij mijn tegenstander voor vanavond, Truus. Er is maar een vrouw in mijn leven die Truus heet en uitgerekend tegen haar mag ik vanavond bowlen. Haar partner heet Wim en met in mijn achterhoofd de wetenschap dat deze twee onlangs Europees kampioen zijn geworden leg ik de lat vrij laag en hoop wat op te steken deze avond.
De eerste ballen bij de buren doen echter vermoeden dat de vele overwinningen van afgelopen maanden inclusief het aantal weken dat ze al op nr. 1 staan ze een beetje tam heeft gemaakt. Ze laten opmerkelijk veel liggen en Jack en ik zien onze kans schoon om met pijn en moeite de eerste pot gelijk te spelen. Dankzij Jack, want deze jongen gooide zijn bekende 121.
Gelukkig mag ik voor de tweede pot naar baan zeven en beginnen de strikes veelvuldig te vallen. Bij worp 6 is de beslissing al gevallen en deze keer ook weer met dank aan Jack. Hij gooit 180.
Nu lijken de buren warm te zijn en gaan op jacht naar een volle punt. Jack laat het afweten. Hij lijkt zijn 180 niet te kunnen herhalen. Laat enkele singelspares staan door zijn eerder besproken 'Djangostijl' op zo'n eenzame pin los te laten en inderdaad te missen. Het effect blijft fascineren en even lijkt zelfs de opspattende olie in staat een pin te leggen, maar na twee of drie keer wiebelen staat de pin nog rotsvast overeind. Hij maakt er een 141 van. Iets waar ik momenteel enkel van kan dromen. Wederom een 126'er voor mij en een stapje hoger op de handicaplijst.
Wim en Truus pakken zodoende de derde punt en dankzij twee imponerende handicaps mag Easy Slider het laatste puntje hebben.
De eindstand is 2,5 - 1,5. Raar maar waar.
Wetende dat Cor en Adri afgedroogd zijn door Nus en Annemieke en onze vrienden van Eurohollidays 1-3 hebben gespeeld gaan we toch weer dromen van een treetje hoger op de lijst. Enkele weken geleden stonden we nog op de vijfde. Voor kerst willen we daar weer staan.