27 november 2007

Vermoedend dat het een gezellige avond bowlen zou worden met mijn nieuwe beste vriend Jack en onderwijl de verjaardag vierend van de vrouw van mijn collega Bokman, toevalligerwijs op dezelfde dag geboren als Jimi (hij droeg altijd z'n bowlingketting) die de hele avond bewierookt wordt op radio 6 met in gedachten het wondertje dat Sander's vriendin op de wereld heeft gedrukt (Casper Alexander) loop ik de immer sensationele entree van Bowlingcentrum Tiel binnen. Jack staat net z'n nieuwe schoenen te passen, een snelle blik laat zien dat we nog steeds onderaan de lijst staan en bijkomend van een zachte mexicaanse reken ik mijn negen euro af bij mijn tegenstander voor vanavond, Truus. Er is maar een vrouw in mijn leven die Truus heet en uitgerekend tegen haar mag ik vanavond bowlen. Haar partner heet Wim en met in mijn achterhoofd de wetenschap dat deze twee onlangs Europees kampioen zijn geworden leg ik de lat vrij laag en hoop wat op te steken deze avond.
De eerste ballen bij de buren doen echter vermoeden dat de vele overwinningen van afgelopen maanden inclusief het aantal weken dat ze al op nr. 1 staan ze een beetje tam heeft gemaakt. Ze laten opmerkelijk veel liggen en Jack en ik zien onze kans schoon om met pijn en moeite de eerste pot gelijk te spelen. Dankzij Jack, want deze jongen gooide zijn bekende 121.
Gelukkig mag ik voor de tweede pot naar baan zeven en beginnen de strikes veelvuldig te vallen. Bij worp 6 is de beslissing al gevallen en deze keer ook weer met dank aan Jack. Hij gooit 180.
Nu lijken de buren warm te zijn en gaan op jacht naar een volle punt. Jack laat het afweten. Hij lijkt zijn 180 niet te kunnen herhalen. Laat enkele singelspares staan door zijn eerder besproken 'Djangostijl' op zo'n eenzame pin los te laten en inderdaad te missen. Het effect blijft fascineren en even lijkt zelfs de opspattende olie in staat een pin te leggen, maar na twee of drie keer wiebelen staat de pin nog rotsvast overeind. Hij maakt er een 141 van. Iets waar ik momenteel enkel van kan dromen. Wederom een 126'er voor mij en een stapje hoger op de handicaplijst.
Wim en Truus pakken zodoende de derde punt en dankzij twee imponerende handicaps mag Easy Slider het laatste puntje hebben.
De eindstand is 2,5 - 1,5. Raar maar waar.
Wetende dat Cor en Adri afgedroogd zijn door Nus en Annemieke en onze vrienden van Eurohollidays 1-3 hebben gespeeld gaan we toch weer dromen van een treetje hoger op de lijst. Enkele weken geleden stonden we nog op de vijfde. Voor kerst willen we daar weer staan.

18 september 2007

We steken een jointje op en herinneren ons een groot man die op deze bijzondere dag overleed. Wat een tragische dag en welk een mooie erfenis. Helaas laakt Dennis iedere vorm van respect en werpen we zonder de historische klanken van Purple Haze, Hey Joe, Little Wing, en natuurlijk Easy Rider, de naam waar ons team van af is geleid, de wekelijkse ballen. 'Here comes Easy Rider / Riding down the highway of desire / He said the free wind takes him higher / trying to find his heaven above.'
In deze sfeer nemen we het vanavond op tegen Nus en Annemieke. Nus is misschien wel de beste bowler van Nederland. Zijn zen benadering van het spel en zijn kraanvogeltechniek maken hem tot een tegenstander van grote klasse. Eens, fietsend langs de waalbandijk in de avondschemering, zag ik hem staan. Op een heuvel met een been hangend op kniehoogte onbewegelijk zijn bal op borsthoogte houdend starend naar het oneindige mijn roepen 'hee Nus, aan het trainen?' volledig negerend urenlang zijn ongeevenaarde stijl onderhoudend in een oosterse extase zijn vlees onderworpen aan zijn geest. De voorspelde overwinning verloor zijn kracht al bij aanvang. Annemieke, de vrouwelijke kant van Nus, behoeft geen introductie. Zij speelt al jaren eerste viool in het orkest van bowlend Tiel. Maar... wij zijn niet uit de klei getrokken. Noch onze ballen. Met een handicap van 106 mogen we toch minstens een puntje snoepen.
Spanjer begint. Het is negen uur. Hij besluit deze avond 'Ton' in te zetten. Dat is zijn 5 euro dumpbal van een pond of 15. Hij begint met drie strikes en een spare. Nus wordt bleek en Annemieke week. Helaas blijft Bokman achter. Hij heeft wederom weinig remslaap gehad en ondanks een paar gouden ballen blijft hij steken op een karige 120. Spanjer weet er een 150'er uit te halen. 6 punten te weinig. 0-1.
We verhuizen naar baan drie voor de tweede set. Bokman hersteld op wonderlijke wijze en weet er een 173 game uit te trekken. Nu is het Spanjer die het af laat weten. Met een magere 120'er geven we de winst wederom op een paar pins na aan Nus. 0-2. Als we beiden weten te scoren zouden deze twee geen probleem mogen heten. De derde set doen we nog eens dunnetjes over op baan 4 en wordt een hilarische afgang. We kunnen deze avond geen punt pakken en zeggen 'dat hadden we ook niet verdiend'. Als iemand drie maal de 200 voorbijgaat dan wil ik niet winnen. Alle eer aan Annemieke en ik had graag een foto van Nus willen plaatsen, maar het woord nus geeft in Google enkel bloot. Dus dat betekent het in het Frans.
Mijn kind is overigens nog in geen velden of wegen te bekennen.